de

Wiktor Budzyński

Persan haben keine Bilder. Fügen Sie neue Bilder.
Geburt:
04.03.1906
Tot:
30.04.1972
Kategorien:
Schriftsteller
Nationalitäten:
 pole
Friedhof:
Geben Sie den Friedhof

Wiktor Budzyński (ur. 4 marca 1906 r. w Stanisławowie, zm. 30 kwietnia 1972 r. w Londynie) – polski radiowiec i dramatopisarz.

Urodził się w Stanisławowie, gdzie w latach młodzieńczych wychowywał się przy ulicy Agatona Gillera. Ojciec Wiktora był znanym stanisławowskim inżynierem.

Z wykształcenia Wiktor Budzyński był prawnikiem, z zamiłowania radiowcem i dramatopisarzem. Po pierwszej wojnie światowej wraz z rodziną przeprowadził się do odrodzonego polskiego Lwowa. Tutaj ukończył Państwowe VI Gimnazjum im. Stanisława Staszica, a następnie rozpoczął naukę na słynnym Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, którą ukończył w 1929 równocześnie ze zdaniem egzaminu aktorskiego przed Związkiem Artystów Scen Polskich.

W 1928 roku podczas studiów na lwowskim Uniwersytecie założył teatr "Nasze Oczko" (inspiracją do nazwy były warszawskie teatrzyki "Morskie Oko" i "Perskie Oko") pisząc dla niego przedstawienia. ""Nasze Oczko" zdobyło dużą popularność wśród lwowskiej publiki.

Od 1931 w Radiu Lwów w ówczesnym programie Wesoła Lwowska Niedziela. Na jej miejsce stworzył audycję satyryczną Wesoła Lwowska Fala (16 lipca 1933) za zgodą dyrektora Juliusza Petry, która zdobyła zadziwiającą popularność (średnio audycję słuchało 5,6 miliona ludzi, czyli co szósty mieszkaniec Polski).

Był autorem setek skeczów, scenek, dialogów, piosenek, kilku rewii. Pracował w Radiu Lwów jako reżyser i kierownik literacki.

W czasie wojny w Polskich Siłach Zbrojnych wraz z zespołem, potem w Szkocji i Anglii. Od końca wojny na emigracji w Londynie, prowadził m.in. kabaret "Niebieski Balonik" i wystawiał swoje sztuki m.in. w Teatrze Polskim w Ognisku na South Kensington. W latach 1951-1963 mieszkał w Monachium, gdzie pracował w Radiu Wolna Europa prowadząc "Podwieczorki przy mikrofonie".

Na emigracji wiele słuchowisk poświęcił przedwojennemu polskiemu miastu Lwów w których roztaczał tęsknotę za utraconym miastem i podtrzymywał jego historię (podobnie jak wielu innych emigracyjnych lwowiaków), która w PRL była przemilczana lub fałszowana.

Był trzykrotnie żonaty, jedną z żon była Włada Majewska, a świadkiem na ich ślubie generał Stanisław Maczek.

Wybrane sztuki

  • "Spotkanie" (1947)
  • "Displaced person" (1948)
  • "Preclarka z pohulanki" (1949) - wodewil lwowski
  • "Waiting room" (1967)
  • "Tak żyłem...”. Faktomontaż okolicznościowy w jednym akcie (z okazji setnej rocznicy urodzin Marszałka Józefa Piłsudskiego). Nakładem Komitetu Uczczenia Setnej Rocznicy Urodzin Józefa Piłsudskiego Londyn 1967, str. 39.

Piosenki

Autor (muzyka i słowa) piosenek: Serce dla Lwowa, Śpij Miglanc, Piosenka nieaktualna, Tango marynarskie, Katarynka, Jesień we Lwowie, I nawet w obcym mieście.

 

Ursache: wikipedia.org

Keine Orte

    loading...

        NameBeziehungGeburtTotBeschreibung
        1Stanisław MaczekStanisław MaczekBekanntschaft31.03.189211.12.1994

        15.01.1930 | Zainaugurowała działalność rozgłośnia Polskiego Radia we Lwowie

        Polskie Radio Lwów – regionalna rozgłośnia Polskiego Radia we Lwowie, działająca w latach 1930–1939. Stacja nadawcza lwowskiej rozgłośni Polskiego Radia została uruchomiona 15 stycznia 1930. Początkowo miała moc 2 kW, w 1931 zwiększono ją do 16 kW, zaś w 1936 do 50 kW. Studia i biura rozgłośni mieściły się w gmachu przy ul. Batorego 6, zaś stacja nadawcza na terenie Targów Wschodnich. Lwów był w 1939 roku najlepiej zradiofonizowanym miastem w Polsce, z 45 tysiącami abonentów radiowych. Rozgłośnia była niezwykle popularna ze względu na audycje rozrywkowe dla dzieci i dorosłych, nadawane w zasięgu ogólnopolskim, w tym Wesołą Lwowską Falę.

        Hinzufügen Speicher

        Schlagwörter