Leichte Musik / Easy-Listening-Genre

Gatunek lekkiej muzyki / Easy Listening

Lekka muzyka (light music) jako pojęcie istnieje już od XVIII–XIX wieku – walce, muzyka salonowa, operetki itp.

Nowoczesna easy listening / mood music / pop lub muzyka estradowa jako odrębny gatunek komercyjny skrystalizowała się po II wojnie światowej.

Za pierwszy prawdziwy album „mood music” często uważa się Music for Dreaming Paula Westona, wydany w maju 1945 roku – specjalnie stworzony, aby wywołać u słuchacza spokojny nastrój. Był to zestaw czterech płyt 78 obrotów (Capitol BD 9) i jest uznawany za jeden z pierwszych prawdziwych albumów mood music / easy listening.

W latach 1950–1960 gatunek rozkwitł dzięki Mantovaniemu, Percy’emu Faithowi, Bertowi Kaempfertowi, Rayowi Conniffowi i innym.

Amerykański format radiowy „Beautiful music / Easy listening” stał się bardzo popularny w latach 1960–1970.

Najważniejsze i najbardziej znane orkiestry świata
(uszeregowane w kolejności historycznej według założenia lub początku największej popularności):

Glenn Miller Orchestra
Założona w 1938 roku. Złoty okres: 1939–1942. (Sam Miller zaginął w 1944 roku, ale orkiestra pod jego nazwiskiem istnieje do dziś.)

Mantovani and His Orchestra
Aktywna już od lat 30., ale prawdziwa międzynarodowa sława i styl „cascading strings” nadeszły w latach 50.

Percy Faith and His Orchestra
Popularna od końca lat 40. / lat 50. (szczególnie lata 50.–60.).

Ray Conniff Orchestra & Singers
Zaczęła w drugiej połowie lat 50.; złoty okres lata 60.–70.

Bert Kaempfert Orchestra
Wielka popularność rozpoczęła się od „Wonderland by Night” (1960). Głównie lata 60.

James Last Orchestra
Styl „Happy Sound” i ogromny sukces – od połowy lat 60. do lat 80.

Paul Mauriat Orchestra
Główna sława w drugiej połowie lat 60. i w latach 70. („Love is Blue” itd.).

André Rieu & Johann Strauss Orchestra
Orkiestra założona w 1987 roku. Międzynarodowa sława i masowa popularność – od końca lat 90. do dziś.

Krótki chronologiczny przegląd
(orkiestry estradowe / popowe big-bandy i orkiestry easy listening)

XVIII–XIX wiek
Kształtuje się tradycja lekkiej muzyki: walce, muzyka salonowa, operetki, dzieła rodziny Straussów. W Wielkiej Brytanii i Europie popularne stają się orkiestry uzdrowiskowe i teatralne.

Lata 30.–40. XX wieku
Rozkwit swingowych i „sweet” big-bandów.
Glenn Miller Orchestra (1938–1942) staje się jedną z najbardziej udanych – hity Moonlight Serenade, In the Mood, Chattanooga Choo Choo. Miller znika w 1944 roku, ale orkiestra pod jego nazwiskiem kontynuuje działalność.

Maj 1945
Paul Weston wydaje album Music for Dreaming (Capitol), uważany za pierwszy prawdziwy album mood music / easy listening – muzyka stworzona do budowania nastroju, a nie do tańca.

Lata 50.
Gatunek się ugruntowuje.
Mantovani rozwija styl „cascading strings” i staje się międzynarodową gwiazdą.
Percy Faith odnosi ogromne sukcesy (Theme from A Summer Place itd.).

Lata 60. – złoty wiek easy listening
Bert Kaempfert – Wonderland by Night (1960) zajmuje 1. miejsce w USA.
Ray Conniff łączy orkiestrę z chórem.
James Last rozpoczyna „Happy Sound” i serię Non-Stop Dancing (od 1965).
Paul Mauriat – Love is Blue (1968).
Gatunek dominuje w formatach radiowych „Beautiful music” i „Easy listening”.

Lata 70.–80.
Popularność stopniowo spada pod wpływem rocka i disco, ale James Last i inne orkiestry nadal sprzedają miliony płyt, zwłaszcza w Europie.

1987 – czasy współczesne
André Rieu zakłada Johann Strauss Orchestra. Od końca lat 90. staje się jedną z najbardziej udanych współczesnych orkiestr lekkiej i estradowej muzyki na świecie, łącząc walce, pop i klasykę.