Powiedz o tym miejscu
pl

Stefan Hubicki

Dodaj nowe zdjęcie!
Data urodzenia:
18.03.1877
Data śmierci:
30.10.1955
Kategorie:
generał, lekarz, minister, uczestnik I wojny światowej
Narodowość:
 polska
Cmentarz:
Określ cmentarz

Stefan Bolesław Józef Hubicki (ur. 18 marca 1877 w Pilicy, zm. 30 października 1955 w Serocku) – lekarz, ginekolog, generał brygady Wojska Polskiego.

Urodził się jako syn Bolesława i Marii, z domu Strzelbicka. Ukończył medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1901 uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. W latach 1904-1914 pracował w szpitalach warszawskich. Od 1914 służył w armii rosyjskiej, m.in. w 52 Dywizji Piechoty (3 Kaukaski Korpus). Razem z żoną Hanną został oddelegowany do pracy konspiracyjnej w Moskwie, Kijowie, a następnie w Finlandii i Paryżu.

Od stycznia 1919 roku był sekretarzem delegacji Piłsudskiego w Paryżu. Za pracę w Polskiej Organizacji Wojskowej został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

21 czerwca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego w Rosji z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora lekarza i przydziału do twierdzy „Grodno” na stanowisko szefa sanitarnego. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej był szefem sanitarnym kolejno Grupy Operacyjnej Edwarda Rydza-Śmigłego, 3 Armii, Frontu Środkowego, 2 Armii (od 18 sierpnia 1920). 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w Korpusie Lekarskim, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.

Od listopada 1920 do listopada 1921 był szefem Wydziału Organizacyjnego Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Zasłużył się dla rozwoju wojskowego szkolnictwa sanitarnego. Był komendantem Wojskowej Szkoły Aplikacyjnej Sanitarnej, a od listopada 1922 komendantem Wojskowej Szkoły Sanitarnej. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr I, która w następnym roku została przeformowana w 1 Batalion Sanitarny. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. 23 października 1925 Minister Spraw Wojskowych mianował go II Inspektorem Służby Zdrowia. 11 września 1926 Prezydent RP, Ignacy Mościcki mianował go komendantem Oficerskiej Szkoły Sanitarnej w Warszawie.

1 stycznia 1928 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 1. lokatą w korpusie generałów. 9 sierpnia 1928 kierowana przez niego uczelnia została przemianowana na Szkołę Podchorążych Sanitarnych.

25 września 1929 Prezydent RP mianował go podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W związku z wyznaczeniem na stanowisko poza wojskiem złożył prośbę o długoterminowy urlop. Z dniem 1 października 1929 Minister Spraw Wojskowych przeniósł go w stan nieczynny. W związku z tą decyzją kpt Antoni Czyżewicz wydał w 1929 publikację pt. Pożegnanie pierwszego komendanta Szkoły Podchorążych Sanitarnych gen. bryg. dr. Stefana Hubickiego. 5 grudnia 1930 roku został ministrem pracy i opieki społecznej w rządzie Walerego Sławka. W 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.

27 maja 1931 został ponownie mianowany ministrem pracy i opieki społecznej w rządzie Aleksandra Prystora. 27 lipca 1932 zajmowany przez niego urząd zmienił nazwę na „Minister Opieki Społecznej”, a kierowany resort na „Ministerstwo Opieki Społecznej”. Od 10 maja 1933 do 15 maja 1934 pełnił urząd Ministra Opieki Społecznej w rządzie Janusza Jędrzejewicza. W latach 1935-1939 był komisarzem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie przy ulicy Czerniakowskiej 231. W 1936 był protektorem Rady Głównej Polskiego Towarzystwa Eugenicznego z siedzibą na ulicy Nowy Świat 1. Mieszkał na Żoliborzu przy ulicy Kajetana Koźmiana 11.

Od 1939 roku przebywał na Węgrzech, gdzie organizował środowisko piłsudczyków. Był m.in. szefem Obozu Polski Walczącej na Węgry. W latach 1944-1945 wraz z najbliższymi współpracownikami ukrywał się na Słowacji. Po wojnie powrócił do Polski, pracował jako lekarz, po raz ostatni w Serocku, gdzie zmarł w 1955. Był autorem wielu prac z medycyny wojskowej oraz literatury pięknej.

Był trzykrotnie żonaty. Miał synów Janusza (ur. 1922) i Andrzeja, który poległ w wojnie obronnej 1939.

Od 24 września 2011 roku imię generała nosi Wojskowe Centrum Kształcenia Medycznego w Łodzi.

Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 7597, za pracę w POW)
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1929)
  • Krzyż Niepodległości z Mieczami
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych – dwukrotnie
  • Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
  • Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
  • Odznaka Honorowa Polskiego Czerwonego Krzyża I stopnia
  • Order Krzyża Orła I klasy (Estonia, 1933)
  • Rumuński Meritul Sanitar I klasy
  • Łotewski Medal Pamiątkowy

 

Źródło informacji: wikipedia.org

Brak miejsc

    loading...

        ImięRodzaj relacjiData urodzeniaData śmierciOpis
        1Aleksander PrystorAleksander Prystorpoprzednik02.01.187400.00.1941

        10.05.1933 | Utworzono rząd Janusza Jędrzejewicza

        Rząd Janusza Jędrzejewicza – gabinet pod kierownictwem premiera Janusza Jędrzejewicza, utworzony 10 maja 1933 roku przez prezydenta Ignacego Mościckiego po dymisji rządu Aleksandra Prystora. Premier wraz z gabinetem podał się do dymisji 13 maja 1934 roku.

        Prześlij wspomnienia

        Dodaj słowa kluczowe